Hatırlamadığım bir zamandan beri uykuya kolay dalamam. Bunu hep uykum gelmeden yatmama bağlardım. Geçen gece şunu farkettim ki bu uykuya dalamama sorunu sadece uykumun gelmemesinden değil, o gün uyumayı haketmediğimi düşümemden kaynaklanıyor. Yorgun düşüp uykuya dalana kadar gün içinde yaptıklarımı başka nasıl yapabilirdimden başka bir tercih yapsaydım ileride ne gibi sonuçlar doğurabilirdi seçimim gibi daha ince detayları da düşünüyorum. Bunu çok farkında olarak değil bir refleks gibi gerçekleştiriyorum.
Bu durumu farkettiğimde acaba neden diye düşündüm. uykuya huzurlu bir şekilde daldığım zamanları düşündüm. En huzurlu uykularım üniversitede final döneminin en sonunda son sınavdan çıktıktan sonra yurda gidip kapıyı kilitleyip uyuduğum uykular olduğunu farkettim. O dönem için yerine getirmem gereken bütün sorumlulukları yerine getirmiş olmanın verdiği huzurla dalmışımdır o uykulara hep. Bu uykuyu haketme düşüncemin somut bir ıspatıydı kendimce.
Sonra hayat için de aynı şey geçerli mi diye düşündüm. Evet! Aynen geçerliydi. Bir insan hayatta yapmak istediklerini yapmışsa son uykusuna huzur içinde dalar. Ben de kendimce bu sebeple şu an ölümden korkuyorum. Daha yapmam gereken çok şey var, görmem gereken çok yer, geriye bırakmam gereken çok eser var. Ancak yapmam gerekenleri sonuçlandırdıktan sonra huzur içinde gözlerimi yumabilirim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder